Zza uchylonych na centymetr drzwi

Grudniowy recital

w zimowej szacie
radosny wieczór się snuje
otulając granatem ośnieżone drzewa

ubrani w różnobarwne style
odciskamy ślady
w nieodwracalnej kolejności
na serpentynie jutra

Maestro batutą dał znak
i muzycy
tańczą smyczkami po strunach
wibrując
wychwytują tony
czterech dramatycznych nut
w powtarzalnym schemacie

chciałabyś zamknąć
w przestrzeni liczb
kontinuum zdarzeń
ciąg
nieuporządkowanych elementów zbioru

na odległość oddechu
blues serca
kolejny świt kładzie się cieniem

Niebo perłowo szare
wyczekuje słońca
w dolinie
białe skrzydła aniołów

W splecionych dłoniach
trzepoczące serce
w konstelacji gwiazd

na rozłożystych wskazówkach
samotny pająk
nić tka
wplatając w sieć okruchy dnia
i niedopity toast

noc do szyb przytula się grafitem
przysłaniając
brzemienność dnia
ból ściętej róży

Chwytam w dłonie
zapach lata
liczę krople deszczu
co wypełniają koryto po brzegi