Zanim

posiwiali od daremnych oczekiwań
ubrani w codzienność
trwają
łatając w pośpiechu dziurawe kieszenie
i sprzeczne wektory

Róża

dałeś jej czerwoną róże
delikatną
jak pocałunek

w ferworze codziennej gonitwy
na oślep rzucane słowa
rozpięte na suchych gałęziach
ujadają
jak psy na łańcuchu

przedświt
unosi kurtynę nocy
jasna zorza świtu
przedziera się przez konary drzew

szuflady jeszcze niedomknięte
historia
uwiera pod powieką
i jak Syzyf w uporze na nadzieje

jeden krok serca
nie nóg
i jak ćma

twoim szeptem
pozszywałam podartą ciszę

to miała być podróż
po wszystkich kolorach tęczy
obłokami po niebie
krętymi ścieżkami na górę Bogów

nadszedł cichutko
na palcach
przywołany hosanną
świergotem

wiatr strąca mimochodem
kartki z kalendarza
wiruje
pomiędzy konarami drzew
które widziały niejedną historię