Oddalam się od pagórków zielonych
słomianych dachów
światła naftowej lampy
od równiny na przestrzał otwartej
i wiatru
co nie znalazł zakamarków
od białych kołnierzyków
tańczących z tarczą w parze
od śladów
odciśniętych na piasku
kołobrzeskiej plaży
od latorośli
owocowania
niejednej nocy
wpatrzonej w tarcze zegara
w zamyśleniu układam dni
w pół-uśmiech
w pół-nonsens
zapinając z mozołem na zatrzaski
by stały się bardziej dotykalne
w niedomkniętym kręgu